Чизи хуби хобгоҳ ин ошноҳои тасодуфӣ ва ҷинсӣ аст, ки шуморо ба ҳеҷ чиз намебандад. Дар ин ҳолат, бача воқеан хушбахт буд, ки ӯ тавонист бо ду тан аз ин малламуйҳои зебо бо як ғазаб кор кунад. Хусусан ҷавони зебо, бо писаи озода, синаҳои нисбатан мустаҳкам ва чеҳраи зебост. Аммо калонтараш хеле дилчасп аст. Шумо мебинед, ки вай кӯшиш мекунад, ки ҳарчи бештар моеъи шифобахшро аз бача ғунҷонад. Эҳтимол мехоҳад, ки ҷавон шавад.
Хоҳарон тамоман дигаранд - яке фаъолу пурқувват ва дигаре бо айнак ором аст. Ва дуюмаш метарсид, ки бо як бача алоқаи ҷинсӣ кунад - ҳатто pantiesаш шаҳвон набуданд. Аммо ба ҳар ҳол ҳатто вай бедор шуд, вақте ки бача оғоз шибан хоҳари вай дар харкурраеро. Вай пеш аз ин корро лесид ва ба фишурдани тӯбҳои ӯ шурӯъ кард. Хамин тавр духтари ором хамрох шуд Ва умедворам пушаймон нашуд. Муҳим он аст, ки сари вақт оғоз кунед ва ҷуброн кунед!
Вай зани лоғар аст, аммо бо хараш хуб ба назар мерасад, боллазату шањдбори ва мудаввар. Аз ин рӯ, ман фикр мекунам, ки синаи вай не, балки хараш буд, ки марди ӯро фиреб дод! Дар охири навор хонум ба таври возеҳ мақъадашро зери шиками худ гузошт, аммо мард гӯё ба он аҳамият надод.
Духтараки зебо.