Барои ҳар се ҷинсӣ як озмоиши қувват буд ва ман метавонам бигӯям, ки ҳам малламуй ва ҳам брюнетка сазовори санҷиш буданд ва ба бача қобилияти хушнудии худро нишон доданд. Таассурот аз нооромии бача, ки ҳама сӯрохиро кор карда, ба гиряҳои фоҳишаҳо аҳамият надодааст. Позаи брюнетта бо пойҳояш ба боло аз ҳама бештар мутаассир буд - бо чунин осонӣ ва чолокӣ хари бача ҷараён мегирад ва хурӯс ҳадафи онро медонад.
На як зарбаи хуб, аммо фикри бад нест. Он ба ман дар бораи ҷинси худам бо занам, вақте ки мо ҷавон будем, ба хотир овард. Ҳама чиз низ тозаву эҳтиёткор буд. Афсӯс, ки охираш навор нагирифтанд, чӣ тавр бача дар дохили духтар даромад.